Í aðdraganda Loftslagsráðstefnu Sameinuðu þjóðanna á hverju ári koma jafnan út ógrynni af skýrslum. Þær innihalda margar mikilvægar upplýsingar um stöðu loftslagsmála. Ein af þessum skýrslum er samantekt á öllum aðlögunaráætlunum aðildarþjóðanna. Í aðlögunaráætlunum útlista þjóðir hvernig þær hyggjast aðlagast loftslagsbreytingum, koma í veg fyrir skaða af völdum þeirra og mæta yfirvofandi ógnum.

Fyrir ráðstefnuna í ár skiluðu 144 lönd inn aðlögunaráætlunum, og þar af eru 23 þeirra á meðal fátækustu ríkja heims og 14 eru litlar eyþjóðir, sem berjast margar fyrir tilveru sinni vegna hækkandi sjávarmáls.

Af áætlunum má greina að þjóðir leggja áherslu á margvíslegar aðgerðir. Víða hefur stofnanaumhverfið verið endurbætt, víðtækar áhættugreiningar hafa farið fram, og yfirgripsmikil stefnumörkun á öllum stjórnsýslustigum, ásamt samhæfingu aðgerða. Sum lönd hafa jafnframt skilgreint aðlögunarmarkmið og starfa innan skilgreinds ramma, þar sem búið er að forgangsraða aðgerðunum eftir hættustigi og þörfum.

Samantektin gefur góða innsýn inn í áherslur þjóðanna og hún gefur líka vísbendingar um það hvað það er varðandi loftslagsbreytingar sem þjóðirnar hafa mestar áhyggjur af. Í flestum áætlunum, eða 63, er fjallað um þurrka, og þvínæst um flóð. Hjá mörgum þjóðum, eða 47, er hækkandi hitastig sérstakur áhættuþáttur, og 38 tala um hækkandi sjávarmál. Um þrjátíu þjóðir beina sjónum sínum sérstaklega að breytingum í úrkomu, eyðingu skóga og landgæða, vaxandi stormum og fárviðri, hitabylgjum, úrhelli og vaxandi smitsjúkdómahættu í vatnsbólum. Um tuttugu þjóðir lýsa áætlunum til að bregðast við aurskriðum, minnkun líffræðilegs fjölbreytileika og sjávarsaltblöndun ferskvatns. Skyndilegir stormar, eyðing strandsvæða, súrnun hafsins, hlýnun sjávar, bráðnun jökla, sandstormar og eyðimerkurmyndun eru svo ofarlega á blaði hjá um tíu til fimmtán þjóðum.

Loftslagsbreytingar eru þannig mjög víðtækur vandi, og aðlögunarskýrslurnar gefa góða yfirsýn yfir það hvað áhætturnar sem þjóðir þurfa að glíma við eru margvíslegar.  Skýrslurnar gefa líka skýra mynd af því hvaða svið samfélagsins eru undir. Flestar skýrslurnar fela í sér í áætlanir um aðlögunaraðgerðir í landbúnaði og fæðukerfi. Þar á eftir fjalla 65 skýrslur um aðlaganir hvað varðar vistkerfi og líffræðilegan fjölbreytileika, og þar á eftir um aðgerðir til að vernda vatnsbúskap og hreinlæti, heilsu og velferð, innviði, orkuinnviði, efnahagslíf, strandsvæði og láglendi. Alls telja 25 þjóðir að þær þurfi að leggja áherslu á almannavarnakerfi, 21 á verndun menningararfleiðar, 18 á byggðamál og sjö á samgöngumál.

Samantektin leiðir í ljós að töluverð framþróun hefur orðið á sviði almannavarna.  Alls lýsa 119 þjóðir því yfir að þær hafi nú komið upp víðtæku, og fljótvirku almannavarnarkerfi sem tekur til margvíslegra ógna.  Fjöldi þjóða með slíkt almannavarnarkerfi hefur tvöfaldast frá 2015.

Þá hefur notkun gervihnatta til þess að fylgjast með mögulegum hættum, og einnig notkun gervigreindar til áhættugreininga aukist til muna.  Þrátt fyrir þessar framfarir er þó ljóst að enn er langt í land, einkum í þróunarlöndum þar sem víða skortir grunninnviði, eins og fjarskiptaleiðir til afskekktra samfélaga.  Unnið er markvisst að úrlausn þessara mála, til dæmis með fjárveitingum úr nokkrum alþjóðlegum sjóðum á sviði umhverfismála, eins og Græna loftslagssjóðnum (Green Climate Fund) og fleirum.